LENINISMOAREN
OINARRIAK (5)
J.V. Stalinek,
Sverdlov Unibertsitatean 1924an
belaunaldi leninistari emandako hitzaldiak
LAU: PROLETALGOAREN DIKTADURA
Oinarrizko
hiru gauza aztertuko ditut gai honetan:
a) Proletalgoaren Diktadura Iraultza Proletarioaren tresna
gisa.
b) Proletalgoaren Diktadura Burgesiaren gaineko
Proletalgoaren nagusitasunaren adierazle.
d) Botere Sobietarra Proletalgoaren Diktaduraren Estatu
forma bezala.
1) Proletalgoaren Diktadura Iraultza Proletarioren tresna gisa.
Proletalgoaren Diktaduraren afera, Iraultza Proletarioaren edukiaren oinarrizko
afera bat da. Iraultza Proletarioa, bere osotasunean, bere garaipenekin batera, Proletalgoaren Diktaduran gorpuzten da. Proletalgoaren Diktadura Iraultza Proletarioaren antolakuntza mota bat da, bere euskarririk garrantzitsuena da;
alde batetik, garaitutako zapaltzaileen erresistentzia suntsitzeko eta
lortutakoa bermatzeko, eta bestetik, sozialismoa bere garaipen osora eramateko
balio duena. Iraultzak, Proletalgoaren Diktaduraren beharrik gabe, burgesia
garaitu eta berau boteretik bota dezake. Baina Iraultzak ezin dezake Burgesiaren erresistentzia garaitu, garaipena sendotu eta garaipen osorantz
jarraitu bere garapenaren puntu batera iritsitakoan bere antolakuntza
moldea, aldi berean bere euskarria izango dena, hots, proletalgoaren diktadura,
sortzen ez badu.
“Botereari buruzko afera oinarrizkoa
da Iraultza orotan” (Lenin). Honek zer esan nahi du, dena boterea hartzera,
boterea konkistatzera mugatzen dela akaso? Ez, noski gauzak horrela ez direla.
Boterea hartzea hasiera besterik ez da. Langileriak Burgesia garaitu duen Herri
batean, azken honek, nahiz eta boteretik kanporatua izan, urteetan eta urteetan
boterea hartu duen Proletalgoa baino indartsuagoa izaten jarraituko du, arrazoi
askorengatik. Horregatik eutsi behar diogu botereari, hau sendotu eta garaiezin
egin. Zer egin behar dugu hau lortzeko? Hona garaipenaren “biharamunean”
derrigor burutu behar diren hiru betebehar:
a) Garaituak eta desjabetuak izan
diren lurjabe eta kapitalisten erresistentzia txikitzea, Kapitalaren boterea
berrezartzeko egingo duten edozein saiakera zapaltzea.
b) Behargin guztiak Proletalgoarengana inguratzen direlarik Sozialismoaren eraikuntza antolatu, eta
lan hau klaseen suntsiketa, abolizioa lortzeko helbururantz bideratu.
d) Iraultza armatu, Iraultzaren
armada atzerriko etsaien aurka, Inperialismoaren aurka borrokatzeko antolatu.
Betebehar hauek burutzeko, Proletalgoaren Diktadura beharrezkoa da.
“Kapitalismotik
komunismora iragateak –dio Leninek-, garai historiko oso bat darama. Garai hau
gertatzen ari den bitartean, zapaltzaileek euren boterea berrezartzeko esperantza
mantentzen dute, itxaropen hori euren
boterea berrezartzeko saiakeretan
gorpuzten delarik. Lehen porrota pairatu eta gero, uzkailitako zapaltzaileek,
euren uzkailtze hau espero ez zutenek, uzkailtze hau gertatuko zatekeen ideia
bera ere onartzen ez zutenek, hamar aldiz indar gehiagorekin, sekulako
grinarekin, ehun aldiz biderkatutako gorrotoarekin borrokara joko dute euren
“paradisu galdua” berreskuratzeko, euren familiek, orain “jendaila madarikatu”
horrengandik miseriara (edo lanbide “madarikatu” batetara) kondenatuak izan
direnek lehen zuten bizi gozoa berreskura dezaten. Eta kapitalisten atzetik Burgesia ttipiaz osatutako masa handi oso bat abiatzen da; herri guztietako
hamarkadetako eta hamarkadetako esperientzia historikoak erakusten duenez,
zalantzatia dena, lehen momentuan Langileriaren alde jar daitekeena baina langileen
lehen porrot edota atzerapausoarekin batera zalantza egiten duena, urduri
jartzen dena, intziri egiten duena, alde batetik bestera erraztasun handiz
igarotzen dena”.
Burgesiak, bere berrezarkuntzarako
saiakerak egiteko bere arrazoiak ditu; beste gauza batzuen artean, luzaroan,
boteretik bota duen langileria baina indartsuagoa izango delako.
“Zapaltzaileak
herri bakar baten garaituak badira ere
-dio Leninek-, eta ohikoena hala izatea da, une berean herri askotan garaitzen
duen iraultza salbuespen arraro bat baita, boteretik uzkaili dituen langileria
baino indartsuagoak izaten jarraituko
dute.”
Zertan datza garaitutako burgesiaren
indarra?
Lehenik eta behin, “nazioarteko Kapitalaren indarrean, Burgesiaren nazioarteko loturen sendotasunean”.
Bigarrenik, “iraultzaren garaipena
jazo eta urte askotara, esplotatzaileek euren alde abantaila handi pila izango
dute: dirua dute (hau ezin da kolpe batez desagerrarazi) eta askotan baliagarriak
diren zenbait ondasun higigarri, antolakunde eta administrazio ohitura baita,
administrazioaren “sekretu” batzuk ezagutzen dituzte (ohiturak, prozedurak,
baliabideak, aukerak), heziketa maila altuago bat dute, burges erara bizi eta
pentsatzen duen goi mailako pertsonal teknikoarekin harremanak dituzte eta
gainera (eta hau oso garrantzitsua da), jarduera militarraren ezagutza askoz
ere handiagoa dute”. (Leninek esana.)
Eta hirugarrenik "ohituraren indarra, produkzio txikiaren indarra dute. Zoritxarrez, munduan produkzio
ttipi asko, larregi geratzen da eta ekoizpen ttipi horrek, etengabe, gelditu
gabe, espontaneoki, kopuru handietan burgesia sortzen eta sortzen darrai, Kapitalismoa sortzen eta sortzen darrai”. Izan ere “klaseak desagerrarazteak ez
baitu kapitalistak eta lurjabeak kanporatzea esan nahi -hau nolabaiteko
erraztasunarekin egin dugu-, baizik eta ekoizle
ttipi horiek desagerraraztea; baina hauek ezin dira kanporatu, hauekin bizi
behar dugu, eta beraz, hauek prozesu luze eta patxadatsu baten bidez
eraldatzea eta heztea ez den beste irtenbiderik ez dugu (eta hori da egin behar
duguna)” (Leninek esana hau ere).
Horregatik honela mintzo da Lenin:
“Proletalgoaren Diktadura gerra mota berri bat da, sekulan izan dena baino gordinagoa,
bortitzagoa; inoizko aurkari boteretsuenaren
aurka: Burgesiaren aurka, zeinek boteretik kanporatua izan eta gero bere
erresistentzia hamar aldiz biderkatzen
duen”.
Eta honela ere bai:
“Proletalgoaren Diktadura gizarte zaharraren indar eta tradizioen aurkako borroka latza da;
odoltsua eta odolik gabekoa, indarkeriaz eta indarkeriarik gabe egina,
militarra eta ekonomikoa, pedagogikoa eta administratiboa”.
Ez dut uste lan hauek epe motzean,
urte gutxi batzuetan osorik betetzea ezinezkoa dela frogatu beharra dagoenik.
Horregatik, Langileriaren Diktadura, Kapitalismotik Komunismora doan arokoa,
ezin da dekretu “hiper-iraultzailez” betetako garai labur bat bezala ikusi;
gerra zibilez eta kanpo-borrokez, antolakuntza lan administratiboaz eta
eraikitze ekonomikoaz, erasoz eta atzera-egiteez, garaipenez eta porrotez
jositako garai historiko oso bat bezala baizik. Garai historiko hau ez da Sozialismoaren garaipen osoaren baldintza ekonomiko eta kulturalak ezartzeko
bakarrik; baizik eta lehenik, Herri bat gobernatzeko gai izatera iritsi dadin, Langileriari hezteko eta trebatzeko aukera emateko eta bigarrenik, masa
burges-ttipiak berrezteko eta eraldatzeko, ekoizpen sozialistaren antolakuntza
bermatzeko ere bada beharrezkoa.
“Hamabost,
hogei edo berrogeita hamar urtetan zehar, gerra zibilak eta nazioarteko gerrak pairatu beharko dituzue, ez bakarrik gaur egungo ekoizpen harremanak
aldatzeko, baizik eta nagusitasun politikoa izateko gai izan zaitezten zuen
burua aldatzeko”; honela hitz egiten zien Marxek langileei. (
Friedrich Engels )
Marxen ideia garatuz, honako hau
idazten du Leninek:
“Proletalgoaren Diktaduraren azpian milioika eta milioika nekazari eta burges-ttipi, ehundaka
eta ehundaka mila funtzionario, enplegatu eta burges intelektual berriz hezi
beharko dira, guzti horiek Estatu Proletarioari azpiratuz, eurengan dirauten
ohitura eta tradizio burges guztiak garaituz” eta gainera “proletarioak eurak
ere, borroka luze batean (...), berriz hezi beharko ditugu (...), Proletalgoaren Diktadura aintzat hartuz hezi beharko ditugu; ez direlako euren aurreiritzi
burges-ttipiez Izpiritu Santuaren graziaz edota kontsigna magiko baten bidez,
erresoluzio baten edota dekretu baten ondorioz kolpe batez askatuko.
Aurreiritzi burges-ttipi hauen aurkako masa borroka luze eta gogor batez soilik
askatuko dira.”
2) Proletalgoaren diktadura burgesiaren gaineko nagusitasunaren adierazle
gisa.Lehen esandakoaren arabera, erraz ondoriozta daiteke Proletalgoaren Diktadura ez dela ordena ekonomiko eta politikoak bere horretan jarraitu
bitartean, gobernuko pertsona batzuk aldatzea edo gobernu osoa aldatzea
bakarrik. Mentxebikeek eta Herri guztietako oportunistek, diktadurari sekulako beldurra
diotelarik, kontzeptu hau “boterearen konkista” kontzeptuarekin ordezten dute;
hau da, “boterea konkistatzea” gobernu aldaketa bat egin eta gobernuaren
burutzan, Scheidemann eta Noske, MacDonald eta Henderson bezalako pertsonak jartzera mugatzen dute. Argi dago gobernu aldaketa
hauek ez dutela proletalgoaren diktadurarekin zerikusirik, ezta ere benetako
proletalgoak benetako boterea konkistatzearekin ere. MacDonald eta Scheidemann
bezalakoak boterean daudelarik, burgesiaren ordena bere horretan utziko dute,
eta euren agintea (dei diezaiogun horrela) burgesiaren tresna bat izango da,
masa zapaldu eta esplotatuen aurkako tresna bat, inperialismoaren miseriak
estaltzeko zapi bat bakarrik. Gobernu horiek burgesiak behar duen pantaila bat
dira, masak pantaila gabe zapaltzea ezinezko edo kaltegarri egiten zaionean
erabiliko duena. Noski, gobernu hauen agerpena “euren artean” (hau da,
kapitalisten artean) “Txipkan lasaitasunik ez dagoenaren” seinale dira, baina praktikan, gobernu hauek, kapitalaren mozorroturiko
gobernuak besterik ez dira. MacDonaldek edo Scheidemannek gidatutako gobernu
batetik proletalgoaren diktadurara eta lurretik zerura, tarte berdina dago.
Proletalgoaren diktadura ez da gobernu aldaketa bat, Estatu berri bat baizik,
bere botere zentral eta lokal berriekin, proletalgoaren Estatua da, Estatu
zaharraren, hots, Estatu burgesaren hondakinen gainean zutitzen dena.
Proletalgoaren Diktadura ez da
ordena burgesaren oinarrian sortzen, bere suntsipen prozesutik baizik; Burgesia
kanporatu eta gero, kapitalistak eta lurjabeak desjabetzen diren bitartean,
oinarrizko ekoizpen baliabide eta tresnak sozializatzen diren bitartean, Langileriaren Iraultza oldarkorrarekin bat sortzen da. Proletalgoaren Diktadura, Burgesiaren aurkako indarkerian oinarritzen den Botere Iraultzailea
da.
Estatua boteredun klasearen eskuetan
dagoen tramankulu bat da, bere klase-etsaiak zanpatzeko balio duena. Zentzu honetan, ez dago alderik Proletalgoaren Diktaduraren eta beste edozein klaseren diktaduraren artean;
Estatu Proletarioa Burgesia zanpatzeko tramankulu bat baita. Baina badago funtsezko alde bat: orain arteko Estatu
denak, gehiengo esplotatua zapaltzeko gutxiengo esplotatzaile baten tresna izan
dira, baina proletalgoaren diktadura gutxiengo esplotatzailea zapaltzeko
gehiengo esplotatuaren tresna da.
Laburbilduz:
proletalgoaren diktadura burgesiaren
gaineko proletalgoaren nagusitasuna da; legez mugatua ez den nagusitasuna,
indarkerian oinarritutakoa eta masa proletario eta esplotatuen begikotasuna
duena. (Lenin, Estatua eta Iraultza)
Hemendik oinarrizko ondorio bi atera
ditzakegu:
Lehen
ondorioa: Proletalgoaren Diktadura ezin liteke “guztiontzako”, aberats eta
pobreentzako demokrazia bat izan; “proletalgoaren diktadura, modu berriko Estatu demokratiko bat da (proletarioentzat
eta orokorrean txiroentzat), eta modu berriko diktadura
bat da (burgesiaren aurka)” (Leninek esana.). Kautsky eta abarren esaldiak;
berdintasun unibertsalaz, demokrazia “garbiaz”, demokrazia “perfektuaz” eta
abarrez mintzo direnak, esplotatzaileen eta esplotatuen arteko berdintasunaren
ezinezkotasuna estaltzeko burgesiak erabiltzen duen zapia besterik ez dira.
Demokrazia “garbiaren” teoria, lapur inperialistek erosi eta asetako langile
aristokraziaren teoria besterik ez da. Teoria hau Kapitalismoaren maltzurkeriak
disimulatzeko, inperialismoa mozorrotzeko eta honi zanpatutako masen aurkako
borrokan aritzeko indar morala emateko ezarri zen. Kapitalismoaren azpian
ezinezkoa da esplotatuek benetako “eskubideak” izatea, hain zuzen “eskubide”
hauek erabiltzeko beharrezkoak diren lokalak, inprentak, paper biltegiak eta
abarrak esplotatzaileen jabetzakoak direlako. Kapitalismoaren azpian ez da
gertatzen eta ezinezkoa da esplotatuek Herriaren gobernuan pixka bat ere parte
hartzea; Kapitalismoan, erregimenik demokratikoenean ere, gobernuak ez
daudelako Herriaren esku, Rothschild, Stinnes, Rockefeller eta Morgan
bezalakoen eskuetan baizik. Kapitalismoaren pean, Demokrazia, Demokrazia kapitalista da, gutxiengo
esplotatzailearen demokrazia, gehiengo esplotatuaren askatasuna mugatzen duena
eta gehiengo honen aurka doana. Proletalgoaren Diktaduraren azpian bakarrik
egon liteke esplotatuentzako demokrazia, eta parte har dezakete langile eta
nekazariek Herriaren gobernuan. Proletalgoaren Diktadura langile demokrazia da, gehiengo esplotatuaren demokrazia da,
gutxiengo esplotatzailearen eskubideak mugatuko dituena eta gutxiengo honen
aurka doana.
Bigarren
ondorioa. Proletalgoaren Diktadura ezin liteke gizarte burgesaren garapen
baketsuaren emaitza bezala sortu; armada burgesaren, aparailu burokratiko
burgesaren, polizia burgesaren, Estatu burgesaren tresneriaren apurketa gisa
soilik sor daiteke.
“Klase proletarioa ezin daiteke
mugatu Estatu burgesaren botere tresneria bere eskuetan hartu eta bere
helburuen arabera erabiltzera” diote Marxek eta Engelsek Manifestu
Komunistaren hitzaurrean. Iraultza Proletarioak “ezin du orain arte gertatu
den bezala aparatu burokratiko-militarra eskuz aldatzera mugatu (...), baizik
eta txikitu egin behar du, hau
kontinentean gertatuko den edozein Iraultza Herrikoiaren aurrebaldintza da”
zioen Marxek 1871an Kugelmanni bidaliko gutun batean.
Mentxebikeek eta mota guztietako
oportunistek, Marxek kontinentez kanpoko Herriengan (Ingalaterra, Estatu
Batuak) egindako salbuespen hau, Marxek Iraultza ez diren beste bide batzuk, Demokrazia Burgesa Demokrazia Proletarioan era baketsuan bihurtzea esaterako,
onartzen zituela esateko aitzakiatzat hartu dute. Marxek, egia da, XIX. mendeko
70. hamarkadan, Ingalaterra eta Estatu Batuen kasuan aukera horri ateak zabalik
uzten zizkion; baina garai horietan ez zegoen kapitalismo monopolistarik, ez
zegoen inperialismorik, eta bi Herri horietan, euren baldintza bereziak zirela
medio, ez zegoen ez burokrazia ez militarismo garaturik. Honelaxe izan zen Inperialismo garatua azaldu arte. Baina hogeita hamar edo berrogei urte geroago, Herri hauen baldintzak errotik aldatu zirenean, Inperialismoa Herri kapitalista
guztietan salbuespenik gabe garatu zenean, militarismoa eta burokratismoa
Ingalaterran eta Estatu Batuetan ere agertu zirenean, Ingalaterra eta Estatu
Batuetan garapen “baketsua” ahalbideratzen zituzten baldintzak desagertu
zirenean; Herri hauekiko salbuespen hau besterik gabe desagertu behar zen.
“Gaur
egun, 1917an -esaten du Leninek-, munduan gerra inperialista gertatzen ari
denean, Marxek Ingalaterra eta Estatu Batuekiko egin zuen salbuespenak zentzua
izateari utzi dio. Ingalaterra eta Estatu Batuak, burokrazia eta militarismo
falta kontuan hartuz gero mundu guztian “askatasun” anglosaxoniarraren
ordezkari garrantzitsuenak eta bakarrak zirenak, Europa osoari amankomuna zaion
lokatzetan sartu dira, dena azpiratu eta zapaltzen duten erakunde burokratiko
militarren lokatzetan. Orain, Ingalaterran eta Estatu Batuetan ere, “Iraultza Herrikoia gerta dadin ezinbesteko baldintza da” Estatu-tramankulua puskatzea (1914 eta 1917 urteen artean,
han ere “europar” perfekzioaz, Herri inperialista guztien “perfekzioaz” garatu
dena)”.
Beste hitz batzuetan: indarkeriaz
egindako Iraultza Proletarioaren legea eta Iraultza honen ezinbesteko aurrebaldintza bezala tramankulu burgesaren
suntsipenaren legea, mundu osoko Herri orotako mugimendu iraultzaile
guztientzat erabateko legea da.
Jakina, epe luze batean, Iraultza Proletarioa Herri kapitalista garrantzitsuenetan gailentzen bada, harresi
kapitalista harresi sozialistaz trukatzen bada, gainontzeko Herri
kapitalistetan Sozialismoranzko bide baketsua oso posible izango da; Burgesiak,
nazioarteko egoera “okerra” ikusiz, “borondatez” Langileriari emakida
garrantzitsuak egitea komenigarri ikusiko duelako. Baina hipotesi hau,
etorkizun urrun eta alegiazko bati bakarrik dagokio. Hemen eta orain ez du
batere oinarririk. Horregatik Leninek arrazoi du honela mintzatzen denean:
“Iraultza Proletarioa
ezinezkoa da Estatu-aparailu burgesa indarrez suntsitu gabe, eta tramankulu berri batez ordeztu gabe”.
3) Botere Sobietarra Proletalgoaren Diktaduraren Estatu forma bezala.
Diktadura Proletarioaren garaipenak Burgesiaren zanpaketa esan nahi du, Burgesiaren Estatu-aparailua suntsitzea esan nahi du, Demokrazia Burgesa Demokrazia Proletarioaz ordeztea esan nahi du. Hori argi dago. Baina zein
erakunderen bidez egin liteke hori? Zalantza gutxi dago, Langileriaren ohiko
antolakuntza moldeak, parlamentarismo burgesaren pean sortutakoak, nahikoa ez
direla ondorioztatzeko. Zeintzuk dira bada, Langileriaren antolakuntza molde
berri horiek, Burgesiaren tramankulua suntsitzeko baliagarriak direnak, baina
ez horretarako bakarrik, baizik eta Proletalgoaren Estatu boterea altxatzeko
ere gai izango direnak?
Proletalgoaren antolakuntza molde
berri horiek, Sobietak dira.
Zertan datza Sobieten indarra
antolakunde molde zaharrekin konparatuz gero?
Sobietak proletalgoaren erakunderik zabalenak izatean datza; eurek bakarrik
bateratzen baitituzte langile denak, salbuespenik gabe.
Sobietak, zapaldu guztiak, langileak
eta nekazariak, soldaduak eta marinelak orobatzen dituzten erakunde bakarrak izatean datza; beraz, masa zapalduen
aitzindari den proletalgoari masen zuzendaritza politikoaren lana erraztasunez
eta osotasunez betetzea ahalbideratzen diote.
Sobietak masen borroka iraultzailea,
masen ekintza politikoak, masen matxinadak ahalbideratzeko organismo boteretsuenak, finantza-kapitalaren eta bere morroi
politikoen erabateko boterea txikitzeko gai diren organismoak izatean datza.
Sobietak masen boterearen ordezkari zuzenak, hots, masen erakunderik demokratikoenak eta masen artean izenik
onena dutenak izatean datza. Sobietek Estatu berria antolatzerakoan eta
gobernatzerakoan masen parte-hartzerik handiena ahalbideratzen dute, eta ordena
zaharra suntsitzeko eta ordena berria, ordena proletarioa sortzeko borrokan
masen kemen iraultzaileari, ekimenari eta sormen gaitasunari ahalik eta tokirik
handiena uzten diote.
Botere Sobietarra, tokian tokiko
Sobietak Estatu mailako antolakuntza batean orobatzea eta egituratzean; masa
zapalduen aitzindari gisa eta klase nagusi bezala, proletalgoaren
Estatu-antolakuntza Sobieten Errepublikaren bategitean datza.
Botere Sobietarraren funtsezko
ezaugarria honetan datza: kapitalistek eta lurjabeek zanpatutako eta
esplotatutako klaseek osatzen dituzten masen erakunderik iraultzaileenak eta
masazkoenak, orain “Estatu-aparailu osoaren, Estatu-botere bakarraren oinarri iraunkorra osatzen dutela”; masa hauek
“Errepublika Burgesik demokratikoenean ere”, legez eskubide berdinak izanik
“mila prozedura eta azpijokoen bitartez politikan parte-hartzea eragozten
zitzaienean eta eskubide eta askatasun demokratikoak kentzen zitzaizkienean, orain
Estatuaren zuzendaritza demokratikoan, parte-hartze iraunkor eragoztezin eta gainera erabakigarria izatean” (Lenin, XXIV lib., 13 orr.)
Horregatik, Botere Sobietarra, Demokrazia Burges parlamentario zaharrarekiko ezberdina den Estatua antolatzeko
modu berri bat da, langile masen
zapalkuntza eta esplotaziora bideratua ez dagoena, baizik eta Proletalgoaren Diktaduraren betebeharretara moldaturik, masak zapalkuntza eta esplotaziotik
guztiz askatzera bideratuta dagoen Estatu mota
berri bat da.
Leninek arrazoi du Botere
Sobietarrarekin “parlamentarismo demokratiko burgesaren aroa bukatu da eta
beste aro unibertsal bati hasiera eman zaio: demokrazia proletarioaren aroari”
esaten duenean.
Zeintzuk dira Botere Sobietarraren
ezaugarririk nagusienak?
Alde batetik, Botere Sobietarra,
klaseek dirauten bitartean, Estatu forma guztietan masazkoena eta
demokratikoena da, esplotatzaileen aurkako langile eta nekazarien arteko
aliantza eta elkarkidetza gauzatzearen zimentarria delako; eta adiskidetasun
honetan oinarriturik, gutxiengoaren gaineko gehiengoaren Boterea, gehiengo
horren Estatua eta bere Diktaduraren adierazpena ordezkatzen dituelako.
Klase gizartearen barnean, Botere
Sobietarra Estatu forma mota guztietan internazionalistena da, zanpaketa
nazionala suntsituz eta Herri guztietako langileen adiskidetasunean
oinarriturik, munduko langile guztien elkarketa errazten duelako.
Botere Sobietarrak, egitura aldetik,
masen aitzindariaren, hots, Sobieten barnean nukleorik gogorrena eta
bateratuena den Proletalgoaren zuzendari lanak errazten ditu.
“Iraultza
guztien eta klase zanpatuen mugimendu guztien esperientziak –dio Leninek-,
mundu mailako mugimendu sozialistaren esperientziak, behargin eta esplotatu
masa sakabanatu eta atzeratu guztiak orobatzeko, Proletalgoa bakarrik dela gai
erakusten digu”.
Eta
egia esan, Botere Sobietarraren egiturak irakasgai hau gauzatzea errazten du.
Botere Sobietarrak, Botere Legegilea
eta Botere Betearazlea Estatu-erakunde bakar batean batzean eta lurraldean
oinarrituriko hautes-barrutiak ekoizpen unitateez, hots lantokiengan
oinarritutako hautes-barrutiez ordeztean; langile masak eta orokorrean behargin
masa guztiak Estatuarekin harreman zuzenean jartzen ditu eta gobernatzen
irakasten die.
Botere Sobietarra soilik da
gudarostea agintaritza burgesetik askatzeko eta erregimen burgesean Herria
zapaltzeko tresna zena, barneko zein kanpoko burgesiaren zapalkuntzaren aurka
herriaren aldeko tresna bihurtzeko gai.
Leninek dioen bezala “antolakuntza
sobietarrak soilik lor dezake aparailu burokratiko eta legegile burgesa kolpe
batez suntsitzea eta behin-betiko txikitzea”.
Estatu molde sobietarra, langile eta
esplotatuek osatutako masen erakundeak Estatuaren zuzendaritza betebeharretara
modu leial eta baldintzagabean batzen dituena da soilik gai epe luzera
Estatuaren ezabapena prestatzeko, azken ekintza hau etorkizuneko Estaturik
gabeko gizarte komunistaren oinarria delarik.
Beraz, Sobietar Errepublika da
bilatzen genuen eta aurkitu dugun forma politikoa, zeinaren pean, Proletalgoaren askapen ekonomikoa, sozialismoaren behin-betiko garaipena emango
den.
Parisko Commune forma honen hazia
izan zen. Botere Sobietarra bere garapena eta bere osotasuna da.
Horregatik honela mintzatzen da
Lenin:
“Langile,
Soldadu eta Nekazarien Ordezkariez osaturiko Sobieten Errepublika, ez da soilik
maila handiko Demokraziaz jantzitako erakundeetako bat, Sozialismoranzko
bidea oinaze txikienaren truke berma dezakeen forma bakarra ere bada.”
